Po długim czasie trwania w depresji
i złym nastroju postanowiłam rozkwitnąć. Zacząć od nowa. Trudno jest znaleźć odpowiednią osobę, której postanawiamy oddać samych siebie i nawet jeśli to uczynimy, tej osobie czsem nawet i to nie wystarczy. Ale mimo wszystko trzeba wiedzieć, kiedy trzeba iść do przodu i nie oglądać się za siebie.

"Sometimes it lasts in love
But sometimes it hurts instead"

Tak naprawdę nie wiemy, co nam zgotuje los. Nie sądziłam, że po roku trwania związku, któremu poświęciłam wiele pracy, czasu, dla którego wiele poświęciłam i wycierpiałam, nie będę czuła żalu ani innych złych emocji. Po prostu to koniec. Zrobiłam wszystko, co mogłam więc nie mogę miec sobie nic do zarzucenia. Chyba naprawdę ta więź nie była zbyt silna, chociaż chciałam, by było inaczej i z mojej strony to było dla mnie silne i ważne.

Niespodziewanie odezwała się moja stara miłość, wtedy czysto platoniczna. Starałam się wymazać ją z pamięci, bo dowiedziałam się, że wtedy ów miłość była w związku. Kontakt uległ rozluźnieniu, ale wszystko wróciło do normy. Łączy nas kilkuletnia przyjaźń, uwielbiamby te same rzeczy i akceptujemy to, że posiadamy odmienne zdanie na pewne tematy. Jednak pewnego wieczora moja platoniczna miłość powiedziała mi, że mnie kocha. Od dawna. Wtedy puściły wszelkie hamulce, które oplotły moje serce
i umysł, które wstrzymywały to uczucie. Kochać kogoś tak mocno, tak niezwykle, tak w pełni... Nie potrzebuję nic więcej do szczęścia.

"Pozostanę tu przy tobie (...).
A gdy pójdziesz spać, ułożę się
do snu u drzwi twojego pokoju.
A kiedy odjedziesz, podążę twoim śladem. Aż powiesz mi: Zostaw mnie!,
a wtedy odejdę. Ale do końca moich dni nie przestanę cię kochać."

Tak, to jest moja miłość. Ta prawdziwa, mocna, która przetrwała już tyle lat iż po prostu wiem, że trwać będzie już wiecznie, bezwzględu na to, jak potoczą się jej dalsze losy. To można nazwać pięknem tego świata, pięknem życia.