Trochę się w moim życiu porobiło. Ostatnim razem szalałam z miłości świeżej, zmieszanej z zauroczeniem. Potem zauroczenie wyparło pożądanie, które następnie zmieszało się z pragnieniem.

Rzadkość naszego kontaktu podwajała te uczucia oraz moje zmiany nastroju - raz się śmiałam, potem płakałam, potem się obwiniałam o wszystko, co jest złe, aż w końcu znów szalałam z miłości. Serce wybijało ten rytm, a krew tak słodko krążyła w mych żyłach...

A potem nastały dni niezrozumienia, dni smutku, wzajemnych oskarżeń i bólu. Niestety, żadne z nas nie jest idealne, ale udało nam się przez to przejść, czułam, że nasza więź jeszcze się zacieśniła.

Jakże trudno kochać, kiedy nie ma się kontaktu ze swą miłością, a chwile rozmowy przypadają raz na kilka tygodni. Szczerze mówiąc trochę mnie to wykańczało, ale zawsze warto było czekać. Choć i tak nie dopięłam swego i nie wiem o mej miłości więcej, niż wiem do tej pory. W sumie to jest niewiele w stosunku do tego, co ja powiedziałam o sobie.

I teraz naszły mnie wątpliwości. Nie wiem czemu, ale czuję, że nie mamy ze sobą kompletnie żadnego kontaktu, chociaż tak nie powinnam nawet myśleć.
Czuję się samotna, chociaż nie powinnam się tak czuć... A może i powinnam? Już tyle przeszłam jeśli o moją miłość chodzi, a marzę tylko o tym, żeby było jak najlepiej. Tylko nie wiem, czy tak jest.

Wątpliwości się mnożą, mnoży się także mój strach. Strach przed tym, co sama zrobię, strach przed moim ogłupieniem spowodowanym przez miłość... Miłość, za którą tęsknie, ale nie wiem, czy ta miłość tęskni za mną... Nie chcę miłości, która mnie złamie, zamieni w kamień, odgrodzi od reszty świata...

Chcę miłości, która w sumie nic nie znaczy, nie jest jakimś podniosłym powtarzaniem w kółko pewnych słów, nie jest pełna tej słodkości, od której robi się człowiekowi niedobrze. Takiej właśnie miłości pragnę. Miłości, którą czuję, w drobnych gestach, małych czynach, które mogą przynieść uśmiech i szczęście...

Jakże tęsknie za tą miłością, która mnie uskrzydlała... Chcę, żeby powróciła, bo na razie straciłam skrzydła i nie mogę latać. Nie mogę być szczęśliwa. A to strasznie boli.