Mówili, że dwudziestego pierwszego miał być koniec świata. Cóż, dla mnie ten dzień jak najbardziej nim był. Nie zdołałam uratować mojego małego świata przed rozpadem w drobny mak. Co się stało? Cóż, moja babcia zmarła w szpitalu po długiej i ciężkiej chorobie. Nie wiedziałam i nie wiem, co ze sobą zrobić. To jet tak nienormalne, brakuje mi jej. Nie tylko mnie, przede wszystkim cierpi moja mama i jej brat. Śmierć, jakkolwiek by do nas nie przyszła, zawsze boli. A my musimy z tym żyć, świadomi tego, że do nas też kiedyś przyjdzie ten koniec. I co wtedy zrobimy? Może nic, tak jak w wierszu Czesława Miłosza, "Piosenka o końcu świata"?

Nie będę wam opisywać pogrzebu ani innych tego typu rzeczy, bo nie chcę. To moje smutne i bolesne wspomnienia. Po co wy macie czuć to, co ja?


Muszę wrócić do rzeczywistości. Ale to jest trudne. Cholernie trudne. Staram się śmiać i cieszyć, ale nie potrafię tego robić na dłuższą metę. Bo w środku, w mym sercu sączy się krew z wielkiej rany i na razie nie potrafię tego zatamować. Tak mi przykro, że to tak się skończyło... Jednak wiem, że babcia jest ze mną. I to nie dlatego, że jestem katolikiem. Ja to czuję, tak po prostu. I dzięki temu jakoś sobie radzę.

Babciu! Dziękuję za wszystko!